czwartek, 4 października 2012

Jesienne ogrodowanie i PAPRYKOMANIA

Przyszła ...  szczególnie upodobała sobie polne klony, których liście dosłownie płoną w słońcu. Ach ta jesień - nie można się nadziwować jak pięknie się dookoła zrobiło. Komu potrzebne ogrody, kiedy dzika przyroda itak taka cudna ... no, dobra dobra ... nam wszystkim są potrzebne ogrody, jak dla mnie - to szczególnie te produktywne. Proszę jakie wspaniałości nam powyrastały w warzywniku:




Spodziewaliśmy się większego plonu dyniowatych, ale niestety mokre i dosyć chłodne lato nam w tym przeszkodziło. Wiem, że w inncyh częściach kraju pogoda była bardziej sprzyjająca uprawie wszelakich dyń, patisonów, tykw czy kabaczków ... u nas klęska. Sąsiad miał całe pole dyń i wielkie nadzieje, że jesienią sprzeda je do zaprzyjaźnionego ośrodka wczasowego prowadzącego wczasy zdrowotne - i nic z tego, wszystko choruje i wogóle nie rośnie bo zimno. Ale udało nam się zebrać chociaż po kilka owoców z większości odmian i gatunków, które wysialiśmy wiosną. Niestety o gigancie nie było wogóle mowy - dawno temu zgnił ...





Te malutkie dynieczki są bardzo słodkie i nadają się do dekoracji jesiennego stołu. A ta o dziwnym szarym kolorze jest naprawdę przepyszna - wystarczy obrać skórkę, pociąć na kawałki (tak jak melona tniemy dynie w podłużne kawałki), wrzucić do brytwanki, polać oliwą i posypać na to posiekane zioła, sól, pieprz - zapiekać w nagrzanym piekarniku przez około 190 - 200oC do miękkości. Wychodzi słodka pycha! Nawet mój Albercik to je.



  


********
 



Mamy też nareszcie sporo kwitnących słoneczników, które wraz z nadal świetnie rosnącym groszkiem pachnącym regularnie tnę i wstawiam do wazonów. Większość słoneczników, szczególnie tych dużych - zostawiam dla ptaków, zaczynają już coraz częściej zaglądać do ogrodu. Wkrótce trzeba będzie pomyśleć o dokarmianiu ...
********
Ja ruszyłam już na moje rabaty z widłami - no może narazie tylko z widełkami, ale chciałabym już je oczyścić i przygotować do wiosny. Uprzedzam - robięto tylko dlatego, że są to rabaty do produkcji kwiatów ciętych do mojego domostwa - jeśli byłaby to normalna rabata ogrodowa to poza lekkimi uprzątnięciami chorych i martwych roślin, ociepleniem niektórych gatunków oraz dosadzeniu cebulkowych nic bym na niej nie robiła. Z wielu wielu powodów jestem zwolenniczką pozostawiania rabat aż do wczesnej wiosny i dopiero wtedy odbywania głównych prac pielęgnacyjnych. Najwyżej przytnę jakieś bardzo wybujałe rośliny do połowy aby nie połamał ich śnieg. Ale wracając do moich rabat 'na kwiat cięty' to twardo wszystko usuwam.



  • W tym roku mam tylko dwie byliny na tych rabatach: łubin i przywrotnik ostroklapowy - przytnę je i zostawię na przyszły rok. Przywrotnik na tysiąc procent zostanie, ba ... dosadzę go więcej. Łubin jak przeżyje to fajnie, a jak nie to zobaczymy - może posadzę na jego miejsce coś nowego, mam jeszcze nasiona więc mogę wiosną wyprodukować więcej łubinu.
  • Wielkie czerwone mieczyki OUT i odchodzą za las, pole i staw do ogrodu sąsiadki.  Na ich miejsce przyjdą mieczyki botaniczne - mniejsze, delikatniejsze.
  • Wszystkie jednoroczne piękności idą na kompost. Oczywiście z najpiękniejszych okazów zbieram nasiona. Szałwię powabną po wyrwaniu ułożę na gazecie w ciepłym, suchym pomieszczeniu -  nasionka same wypadną.
  • Rabatę od razu oczyszczam z chwastów - gleba akurat teraz jest świetna - pulchna, lekka - chociaż zazwyczaj trochę gliniasta. Jejku czyżbym trafiła na super glebę na stare lata! W Anglii pracowałam na koszmarnej glinie albo glebie suchej jak pył!
  • Uszczknę Andiemu kilka taczek obornika z jego świętej pryzmy i rozrzucę na rabacie, potem ją delikatnie spulchnę widłami.
  • Na takiej oczyszczonej rabacie sadzę masę cebulowych, które wiosną będę mogła z czystym sumieniem ciąć i wkładać do wazonów. Tulipany, narcyzy i na lato czosnki - więcej nic. Hiacynty i szafirki będą rosły sobie w małych indywidualnych doniczkach - ale o tym innym razem ...
  • W miejscach gdzie sadzę cebulki ułożę na glebie po kilka gałązek iglaków, tak dla ochrony przez mroźną bezśnieżną zimą (chociaż podobno ma być mokra).



Papierowe torby świetnie nadają się do podsuszania nasion. Kosmosy obcięłam u nasady i włożyłam 'do góry nogami' do takich właśnie torebek, które powiesiłam pod sufitem w kuchni - kilka tygodni sobie tam powiszą, wyschną, a potem je porządnie oczyszczę i włożę do indywidualnych kopertek.
********


Bardzo bardzo lubię paprykę. Ta zielona i żółta z moich krzaczków miała cudowny smak , ale była dzięki słabemu latu mała i w małych ilościach. Pokusiłam się więc na kupienie całego wora na kościerskim targu, żeby było co przerobić w kuchni.  Najbardziej smakuje mi papryka grillowana więc po umyciu wszystkie papryki natarłam oliwą i wsadziłam do piekarnika. Potem długie, nudne ściąganie skórek (w tym pomogła mi moja Mama :) ) i mam - pyszna, słodka, miękka, ciepła papryczka mniam - teraz to dopiero jest pole do popisu. Taką paprykę można wykorzystać na tysiąc sposobów.
Ale moje paprykowa obsesja ciągle trwa. Nadal nie mogę zrobić czegoś, co kiedyś jadłam i nawet nie wiem co to było!!! - dlatego piszę "czegoś". Muszę poszperać w internecie i poszukać przepisu ... robiła to pewna niesamowita kobieta, którą znałam dawno dawno temu w Irlandii. Ona czyli Nini Vas Dias - była moją przyjaciółką, mentorką i pracodawczynią, a ja byłam jej prawą ręką i towarzyszką. Nini miała już prawie 100 lat i przeciekawe życie za sobą. Gotowała świetnie. Całe życie mieszkała i pracowała na Manhattanie jako psychoanalityk, ale właśnie Baltimore w Irlandii wybrała na swoje stare lata - i tu spędzałyśmy razem czas na przygotowywaniu wyszukanych potraw, organizowaniu przyjęć dla jej nietuzinkowych znajomych i grze na fortepianie (mojej bardzo słabej, a jej super) - Nini była również organistką w kościele w Skibbereen. Ale to była kobieta ... taka energia ... no dobrze, trochę się zagalopowałam z tymi wspomnieniami ... Nini grillowała te papryki i potem w kawałkach, na zmianę z jeszcze czymś układała je w słoiczkach i wstawiała do lodówki. Przepis przywędrował od jej córki z USA - czy ktoś może wiec co to było?



Jak widać pokusiłam się na zrobienie tarty, ponieważ tarty uwielbiam. Najczęściej właśnie robię je z grillowanymi warzywami. Przepis jest bardzo prosty: przygotowuję kruche ciasto, wkładam je po rozwałkowaniu do formy i piekę przez 10min "na sucho" (tylko z ceramicznymi kulkami). Potem do takiej "podpieczonej" tarty wrzucam przygotowane wcześniej grillowane warzywa - tym razem jest to tylko papryka (ale w dużej ilości!) z kilkoma listkami bazylii, ale zazwyczaj mieszam z papryką bakłażany, czerwoną cebulę i młodą cukinię. Wszystko zalewam mieszanką wybuchową: jajko + słodka śmietanka  +  mleko  +  sół  +  pieprz + trochę startego parmezanu lub cheddar. Na górę rzucam jeszcze trochę sera - i do piekarnika na jakieś pół godziny. Dokładny przepis na taką mieszankę wybuchową znajdziecie TUTAJ, nadaje się ona do większości tart i jest pyszna!




Dodatkowo z tego wielkiego wora udało mi się zrobić paprykę w zalewie z oliwy i octu winnego na tradycyjną włoską Peperonatę, która smakuje szczególnie dobrze podczas chłodnych zimowych dni ...




... a w szczególnie gorący letnio-jesienny dzień przyrządziłam zupę z grillowanej papryki z dodatkiem słodkiej śmietanki oraz lodu! Mniammmm.





*********


Jak widać po ogrodach i blogach nastał już ten kolorowy czas dyniowatych. Robimy z nich piękne dekoracje, pyszne dania i nawet nalewki. Jeśli ktoś z was nie uprawia jeszcze tych cudeniek w swoim ogordzie, to zapraszam do przeczytania artykułu  "Dynie, tykwy, patisony"  na  Na Ogrodowej.



Ściskam mocno i życzę pięknego jesiennego weekendu!


niedziela, 30 września 2012

... i jeszcze PART TWO

 


No i jeszcze część druga naszej wyprawy na południe. Tym razem zupełnie inne klimaty. Z nieokiełznanych Bieszczad prosto do spokojnej, ułożonej, przyjaznej i zdrowej (!) Rabki Zrój. Przyjechaliśmy tu dzięki uprzejmości naszej rodziny - Wujek pochodzi z tych okolic i wraz z Ciocią bardzo chcieli pokazać nam to urocze miasteczko.  Szczególnie ze względu na Albercika, który z radością korzystał ze wszystkich atrakcji przygotowanych przez miasto z myślą o małych ludzikach.




Jak wiadomo, Rabka jest od setek lat miejscowością uzdrowiskową, a jej zdrowe powietrze i solanki w szczególności dobrze wpływają na drogi oddechowe dzieci. Ma niesamowicie ciekawą historię i gdyby nie wojna, to miejsce to byłoby pewno uzdrowiskiem na miarę światową. Niestety uciekające wojska niemieckie wywiozły z tutejszych szpitali i sanatoriów większość cennego sprzętu i, co gorsza zniszczyły doszczętnie najpiękniejsze budynki.
 
Dzisiaj oczywiście jest tu nadal wiele pięknych miejsc w leniwym rabczańskim klimacie - na każdym kroku kafejki, parczki, alejki, fontanny, ławeczki ... jest nawet niewielka tężnia solankowa. Najpiękniejszym jednak miejscem w Rabce jest Park Zdrojowy, który od kilku lat przechodzi cudowną metamorfozę i wygląda przepieknie. Mieszkaliśmy przy samym parku w bardzo przyjemnym pensjonacie o nazwie Parkowy Dworek - świetna lokalizacja (chyba najlepsza w Rabce) i bardzo przystępne ceny! Polecam.




Najlepiej jednak w Rabce mają dzieci, ponieważ to właśnie dla nich tworzy się tu liczne place zabaw. Są one ogromne, kolorowe, bezpieczne i przepiękne - dodatkowo nadal działa założony tu po wojnie dziecięcy Teatr Lalek "Rabcio" , w którym udało nam się zobaczyć świetną sztukę o myciu zębów! Super.
 
Nie można też przegapić podświetlanej kolorowymi lampkami fontanny ze słoniami - ulubione miejsce fotografowania dzieci. A w Kawiarni Zdrojowej można zjeść pyszny domowy obiad w przystępnej cenie i napić się smacznej kawy. Obsługa jest przemiła.




Ze starego rabczańskiego dworca można pojechać wygodnym pociągiem do Krakowa, Żywca czy Zakopanego - tak więc jest to świetne miejsce na "wypady". Udało nam się skoczyć do Zakopca i pokazać Albercikowi kolejkę linową oraz Gubałówkę - na której jest wielki plac zabaw i całkiem dobre szaszłyki z baraniny. W Zakopanem - jak to w Zakopanem - drogo i tłumy wszędzie, ale zaopatrzyliśmy się w super wełniane kubraczki i kapcie jak porządni turyści z morkradeł kaszubskich.





W drodze z Rabki do domu planowaliśmy wpaść na kawę do bardzo serdecznych znajomych mieszkających obok Wieliczki. No ... i ... zostaliśmy na prawie dwa dni! To jest dopiero serdeczność! Gabriela i Bogdan tak wspaniale nas przyjmowali, że chętnie zostalibyśmy tam jeszcze dłużej. 
 
Specialite de la maison były: pyszna ognista zupa z dyni, faszerowane papryki, domowa pizza z oryginalnej włoskiej mąki oraz własnej roboty chleb na zakwasie - to wszystko oczywiście zakrapiane niebiańskim winem ... no i rozmowy o ogrodach, podróżach, marzeniach - dobre towarzystwo ciężko jest zostawiać, szczególnie jak się mieszka tak daleko.  Dziękujemy Wam oraz Wojtkowi, który biedny pilnował Albercika podczas gdy 'dorośli' bawili się 'na mieście'. 




W pięknym ogrodzie Gabrieli i Bogdana kwiatów sporo, więc o tej porze roku można było poszabrować w nasionkach! Słoneczny dzień i lekki wiaterek świetnie je podsuszył, więc w ruch poszły koperty, etykiety, pisaki i zwinne palce Gabrieli. Teraz mamy sporo nasion i dodatkowo mam ich trochę z własnego ogrodu oraz mojego 'starego' ogrodu angielskiego w UK - tak więc i Wy kochane moje ogrodniczki i ogrodnicy je zbierajcie, abyśmy mogli się dzielić ...

 ...  ale o tym już wkrótce!



 
 
**********


Na koniec chciałam zaprosić wszystkich miłośników Świata Labiryntów  do głosowania w plebiscycie:

 




 I do wzięcia udziału w  HELLOWEEN ZE ŚWIATEM LABIRYNTÓW



 
Pozdrawiam ciepło!





czwartek, 27 września 2012

Były wakacje ... PART ONE





Nasze długo wyczekiwane wakacje dobiegły końca ... 9-cio godzinna podróż non-stop z okolic Wieliczki na Kaszuby zakończyła się obolałą pupą i samochodo-wstrętem na kilka tygodni. Ale było warto!!!

Najpierw odbyliśy dwudniową wizytę w rodzinnych stronach rodziców mojego Taty (czyli oczywiście dziadków) w Sandomierzu, Dwikozach i Mokoszynie. Ostatnim razem byłam tu z Babcią Heleną w 1988 roku, więc przyjazd w stare, znajome strony był dla mnie dużym przeżyciem. W Dwikozach nadal mieszka Ciocia Marysia (siostra ukochanego Dziadka Józefa), która pomimo sędziwego wieku (90 lat) jest poprostu niesamowita!!! Trudno powiedzieć, żeby od mojej ostatniej wizyty wogóle się zmieniła - nadal promieniuje radością, pięknem i ma super sylwetkę - ha ha wygląda na to, że mam świetne geny ( tylko muszę popracować nad tą sylwetką :) ). Ciocia Marysia i ja mogłybyśmy rozmawiać przez dwa tygodnie bez przerwy - uwielbiam ją.  Ma w zanadrzu masę ciekawych rodzinnych opowieści!
 
 
 





Po krótkiej wizycie w rodzinnych stronach dziadków pojechaliśmy do samego Nowego Łupkowa. Z tej podróży najbardziej zapamiętałam korki w Radomiu i przerażające, ogromne - naprawdę zbyt wielkie - pędy dziwolągów o nazwie  Barszcz Mantegazziego (barszcz kaukaski, barszcz mantegazyjski) czyli Heracleum mantegazzianum. Tak, tak wiem - słyszałam już całą historię: czemu tu są i że to nie jest koniec świata - ale ja dotychczas widziałam je w jednym lub dwóch egzemplarzach w jakimś ogrodzie i tyle - a tu całe pola, zbocza drogi - szok.
 
Ale w Bieszcadach prawdziwy raj - to jest miejsce dla mnie: spokojnie, dziko, przerażająco pięknie. Moje pojęcie 'zadupia' zmieniło swój wymiar - w porównaiu z okolicami Nowego Łupkowa mój las na Kaszubach to Nowy Jork! Gościliśmy tu u Cioci i Wujka, którzy szczęśliwie uciekli z Warszawy i teraz mieszkają wśród łagodnych gór Beskidu Niskiego, niedzwiedzi i wilków. Szacun!
 
 


 
 



U Wujka i Cioci prawdziwa sielanka: pieski, zielona soczysta trawka, pyszne jedzenie ... dodatkowo wiele atrakcji turystycznych. Pierwszego dnia 'skoczyliśmy' na Słowację do miasteczka Medzilaborce a tu proszę - wśród ślicznych tradycyjnych cerkwi i kościołów stoi ogromne muzeum poświęcone ikonie pop-art'u czyli Muzeum Sztuki Nowoczesnej Andy Warhola. Super! Dodatkowo w lokalnym hotelu posmakowaliśmy słowackiej kuchni oraz piwa. To wszystko 'polukrowane' przepięknymi widokami na otaczającą nas ze wszystkich stron soczystą przyrodę.







Następnego dnia pojechaliśmy w przeciwną stronę. Wycieczka była urozmaicona ... od zaczarowanych cerkiew i urokliwych cmentarzy takich jak poniższa Cerkiew greckokatolicka pw. Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja w Smolniku nad Osławą, w której obecnie prowadzone są prace remontowe dachu ...






... po bardziej oryginalne atrakcje, takie jak położona w pięknej okolicy Zagroda Chryszczata. Oto co piszę się o tym miejscu w przewodniku : 
 
              (...)  miejsce z prawdziwym bieszczadzkim klimatem. Noclegi w przytulnie urządzonych pokojach oraz celach więziennych - do wyboru. Cele surowe - jak być powinno - ale za to tańsze - mogą stanowić nielada atrakcję dla miłosników przygód. Surowy, oryginalny wystrój i bijący "chłód więzienia" powinny przypaść do gustu prawdziwym bieszczadzkim łazikom.



 
 
 
Na szczęsie w Łupkowie mieliśmy bardzo wygodne łóżka i obeszło się też bez "chłodu więzienia", ponieważ Ciocia  zaprojektowała sobie w kuchni tradycyjny piec, który ogrzewał wspaniale wszystkie pomieszczenia. Piec, oczywiście na drewno, był wielofunkcyjny jak na tradycyjny piec przystało: oprócz wypiekania i gotowania suszy się tu grzyby, zioła, warzywa ... wiszą kiełbasy, szynki itd. Ciocia pochodzi z tych stron, więc świetnie wie jak żyć z daleka od miasta i cywilizacji - najchętniej chodziłabym za nią z notesem bo zapamiętać te wszystkie mądrości jest trudno - ale w epoce internetu mogę ją spokojnie nękać emailami. 
 
 
 



Kilka kroków za domem 'wujków' zamieszkały sobie bobry, które dla nas są niebywałą atrakcją. W Anglii jest ich bardzo mało. Andrew i Albert w towarzystwie piesków: Gaborka oraz Klawego podglądali zbudowane przez bobry tamy i bardzo się dziwowali.  Przyszłym razem chłopaki chcą zrobić sobie szałas i siedzieć cichutko, coby faktycznie spokojnie obserwować te niesamowite zwierzęta przy pracy. Dodatkowo mają nadzieję spotkać misia - bynajmniej nie Puchatka ...






Tak więc serdecznie dziękujemy Cioci i Wujkowi za te kilka dni. Mieszkacie w przecudnym miejscu i jesteście prawdziwą inspiracją.   Ściskamy również Gaborka (poniżej) i Klawego, który jest tak szybki, że trudno mu wogóle zrobić zdjęcie!!! Do zobaczenia! Dbajcie o małą daglezję!
 




środa, 12 września 2012

DALIOWE opowiastki, jagodowe friandsy i super zdrowy JARMUŻ



Mój dziadek Józef nie uprawiał dalii w swoim ogrodzie, więc nie mam żadnych wspomnień z dzieciństwa z nimi związanych. Później - w szkole średniej, zajmowaliśmy się wyniosłymi sprawami: dendrologią, rewaloryzacją starych parków i kreśleniem szczegółowych planów budowy altanki czy pergoli – nadal nikt nie wspomniał o daliach. Po maturze było stypendium i wyjazd do Anglii – przez kilka pierwszych lat chłonęłam wszystko związane z nowym krajem: ogrody, rośliny, historię i ludzi – w pędzie fascynacji nie zauważyłam tych pięknych kwiatów (chociaż w ogrodach przy Hever Castle, gdzie odbyłam pierwsze praktyki, była ogromna kilkudziesięciu metrowa rabata poświęcona tylko i wyłącznie daliom!). Następnym krokiem była Irlandia, której klimat nie sprzyja zbytnio uprawie tych ciepłolubnych przybyszów z ameryki południowej – a więc nadal zero dalii w moim życiu. Ale w roku 2001 wróciliśmy do Anglii i ja rozpoczęłam pracę w ogrodach już jako samodzielny ogrodnik starszy – i wtedy to się właśnie stało. Miałam pod opieką kilka bardzo tradycyjnych ogrodów angielskich – były w nich ogrody kuchenne, a więc szansa na uprawę kwiatów ciętych ... coś dla mnie!






Akurat w tym samym czasie dalie powracały do łask na półwyspie więc w katalogach i centrach ogrodniczych był coraz większy wybór wśród odmian ... no, i zaczęło się. Na początku mała kolokacja ulubionych kolorów i kształtów kwiatów, a potem co wiosny więcej i więcej roślin z własnej rozsady plus dokupione rarytasy. Teraz bez dalii nie mogę żyć. Nie sadzę ich na rabatach ozdobnych ani w donicach czy skrzyniach balkonowych - tylko w ogrodzie użytkowym – głównie do cięcia do wazonu, na bukiety. Wybieram wysokie odmiany o kaktusowych lub pomponowych kwiatach, kolory mocne. W tym roku posadziłam moje dalie w nieprzygotowanej wcześniej części ogrodu i niestety biedaczki się pochorowały. Generalnie podłoże okazało się dla nich zbyt mokre i ciężkie, w rezultacie dalie wyrosły tyko do połowy normalnej wielkości i kwitły o połowę mniej. Na szczęście nie zgniły, więc mogę je spokojnie wykopać i zachować na przyszły sezon – wiosną znowu rozmnożę dalie z sadzonek i przyszłego lata wypełnię nimi rabaty w warzywniku.



Z tego co widzę w przydomowych ogródkach i zagrodach, sadzone na rabatach też wyglądają super – ale tylko w dużych grupach! Na zdjęciach jest ogródek moich sąsiadów Asi i Jurka – duża rabata w warzywniku składa się tylko z dalii i mieczyków – wygląda świetnie, robi wrażenie. Wszystko wiejsko-sielsko pomieszane, poplątane ... nieważne jaka odmiana, całość wygląda niesamowicie ... szczególnie w promieniach zachodzącego słońca na tle seledynowego domu właścicieli. Posadzone sporadycznie wśród niskich i rzadko rozstawionych roślin jednorocznych nie wyglądają ciekawie – trzeba troszkę pokombinować i pomyśleć zanim urządzimy rabaty sezonowe z daliami.





Jesienią powinniśmy już raczej myśleć o ich wykopaniu i przechowaniu przez zimę, do kolejnego sezonu. Pierwsze mroźne dni czy noce ‘zetną’ kwiaty i ‘rozpuszczą’ liście – to jest najlepszy moment aby chwycić za szpadel lub widełki i delikatnie wykopać karpy dalii.  Oto mój przepis na sukces:

•    Przed wykopaniem dalii przycinamy ich pędy na około 10 – 15cm nad ziemią.

•    Podważamy karpy jednocześnie pociągając za pozostałości obciętych pędów do góry i wyjmujemy. Każdą odmianę  podpisujemy!

•    Potrząsając pozbywamy się gleby – jak najdokładniej!

•    We wcześniej przygotowanej skrzynce plastikowej, drewnianej lub kartonowej stawiamy karpy dalii ‘do góry nogami’ na pędach. Tak zostawiamy je do całkowitego wyschnięcia gleby pozostałej pomiędzy bulwami.

•    Po kilku tygodniach dokładnie oczyszczamy bulwy. Mniej gleby i brudu dookoła bulw – mniejsza szansa na zachorowanie i gnicie podczas zimowania. Ja do tej czynności używam drewnianego patyczka – zostawiam tylko tyle gleby, żeby bulwy się nie ‘rozleciały’. Nigdy nie czyścimy bulw za pomocą wody!!! – im mniej wilgoci, tym lepiej.

•    Wkładamy ‘bulwami do dołu’ do skrzynek wypełnionych suchym piaskiem lub torfem i odstawiamy w chłodnym lecz niemroźnym miejscu aż do marca.W marcu zabieramy się za rozmnażanie i pędzenie dalii. Oby tylko przyszłe lato było cieplejsze i suchsze tu, na Kaszubach.



*************





FRIANDS’Y ... czyli babeczki leciutkie jak chmurka ...

Przepis pochodzi z malutkiej książeczki 101 CAKES & BAKES – BBC BOOKS, którą po prostu uwielbiam. Przygotowuję według niej ciasta, ciasteczka i puddingi od lat. Ale te babeczki, a raczej cytrynowo jagodowe friands’y to dla mnie prawdziwe number one. Pochodzą z Australii i zamiast tradycyjnej mąki zrobione są głównie z mielonych migdałów. Podobno w Sydney nie znajdziecie choć trochę szanującej się kawiarni, która nie serwowałaby friands’ów. Są pyszne i bardzo szybkie w wykonaniu. Spróbujcie koniecznie. Oto przepis na 6 sztuk:





Składniki:

100g masła plus do wysmarowania foremek
125g cukru pudru plus troszkę do posypania na końcu
25g mąki
85g mielonych migdałów
3 białka z jajek
Starta skórka z 1 cytryny
85g jagód lub borówki amerykańskiej




Wykonanie:

1.    Nagrzać piekarnik do 200oC i wysmarować masłem 6-cio otworową foremkę do mafinek (ja użyłam papierowych foremek ale tysiąc razy lepsze są metalowe). W garnuszku rozpuścić masło i odstawić do wystygnięcia.

2.    Przesiać cukier puder i mąkę do miski. Dodać mielone migdały i delikatnie palcami wymieszać. W innej miseczce ubić białka na prawie sztywną pianę. W suchej mieszance zrobić palcami otwór i wlać pianę, dodać skórkę od cytryny. Delikatnie zamieszać dodając masło. Ciasto powinno mieć konsystencję średnio-gęstej śmietany.

3.    Ciasto należy wlać do foremek (najlepiej zrobić to łyżką do zupy). Na górę wrzucić jagody i piec 15-20 min. aż będą złotawego koloru. Po wyjęciu z piekarnika pozostawić na 5 min i wyjąć z foremek. Po ostudzeniu serwować posypane cukrem pudrem. Smacznego!





***********





Jesienią krajobraz naszego warzywnika zmienia się. Rzodkiewki i sałaty odchodzą w zapomnienie, a na plan pierwszy wkraczają jesienno-zimowe piękności. To samo dzieje się w kuchni. Na menu pojawiają się już pierwsze dynie, kukurydza, szpinak, burak liściowy  i oczywiście cudnie rozczochrana jarmuż.





Jarmuż uprawiamy od bardzo bardzo dawna ... chyba od zawsze. Jej liście jemy w przeróżnych potrawach lub podziwiamy w jesienno-zimowych bukietach i kompozycjach kwiatowych. Mamy dwie odmiany: prastarą ‘Nero di Toscana’, którą można spokojnie jeść bez wcześniejszego mrożenia oraz ‘Redbor’ – z purpurowymi karbowanymi liśćmi. Oprócz swoich zalet kuchenno-bukieciarskich, jarmuż jest po prostu przepięknym dodatkiem do każdego warzywnika podczas mroźnych zimowych miesięcy. Jej oszronione lub zmrożone liście wyglądają bosko. Kto powiedział, że zimą warzywnik ma być pusty?



Najczęściej jemy jarmuż przyrządzony w bardzo prosty sposób. Zbieramy liście i wycinamy z nich pęd główny, który po ugotowaniu i tak może być nadal twardy i ciągnący. Po umyciu i wytarciu gotujemy liście na parze a potem mieszamy z masełkiem. Czasami dodajemy troszkę czosnku. Mniam pyszka ... jak mamy ochotę na coś innego to dodajemy ‘podarte’ liście do zup (świetnie smakuje w rosole) lub do potraw z makaronem. Na poniższej fotce jest makaron zrobiony ‘na szybko’ z jarmużem, liściowym buraczkeim, młodą kukurydzą i podsmażonym wcześniej chrupkim bekonem.






 No, a teraz zostawiamy warzywnik i las pod opieką Mamy i ... jedziemy na wakacje!!! Na wymarzoną wycieczkę po naszym kraju. Zajedziemy najpierw do Sandomierza – skąd pochodzą wspomniany wcześniej dziadek Józef i babcia Helena – byłam tam ostatnio w 1988 roku – strasznie dawno. Potem jedziemy do mojego prześwietnego wujka Edka do Łupkowa w Bieszczadach (jejku jak daleko!), a na koniec relaks w Rabce Zdrój.  Powinnam wrócić wypoczęta ...  piękna, młoda i gotowa przyjąć ‘na klatę’ jesień oraz zimę ... zobaczymy hmmm ... pozdrawiam i do następnego blogowania!